Jak czołowi szermierze analizują rywali: podejście taktycznego notatnika

Już kiedyś walczyłeś z tą osobą. Wiesz, że była leworęczna, pamiętasz coś o jej flicku i jesteś dość pewny, że przegrałeś.

Takie półwspomnienie jest zupełnie normalne i właśnie dlatego czołowi szermierze mu nie ufają. Prowadzą notatnik obserwacji.

Ten wpis jest o tym, co trafia do takiego notatnika i dlaczego każdy element zasługuje na swoje miejsce.

Dlaczego warto to zapisywać

Pamięć zawodzi dokładnie tam, gdzie scouting wymaga niezawodności. Uczucie bycia gorzej przygotowanym zapamiętasz wyraźniej niż konkretną akcję, która to sprawiła. Sześć tygodni później, gdy zmierzysz się z tym samym szermierzem na zawodach regionalnych, zostanie ci samo uczucie i nic, na czym mógłbyś oprzeć działanie.

Rozwiązaniem nie jest lepsza pamięć. Rozwiązaniem jest notatnik (papierowy, cyfrowy albo coś pomiędzy), który pozwala odciążyć głowę ze szczegółów, żeby pamięć mogła robić to, w czym jest naprawdę dobra: rozpoznawać wzorce.

Szermierze, którzy regularnie wygrywają z rywalami znanymi sobie z przeszłości, mają jeden wspólny nawyk. Przeglądają swoje notatki przed walką.

Co musi zawierać notatnik

Przy kolejnym spotkaniu z danym rywalem liczą się trzy kategorie informacji:

Fakty fizyczne i regulaminowe. Ręka, wzrost, broń, kategoria wiekowa oraz (we florecie i szpadzie) preferowana rękojeść. To się nie zmienia. Wpisujesz to raz.

Tendencje. Jak ten szermierz lubi walczyć? Napiera czy wycofuje się? Atak czy obrona? Cierpliwie czy agresywnie? Przewidywalnie czy nie do odczytania? Tendencje to obraz makro: rzeczy, które utrzymują się na przestrzeni wielu walk.

Akcje. Co ten szermierz faktycznie robi? Trzy jego ulubione akcje, jakość ich wykonania, wzorce, które je zapowiadają. Akcje to obraz mikro i to właśnie tam kryje się najbardziej użyteczny materiał.

Dorzuć notatki w wolnej formie do wszystkiego, co nie mieści się w żadnej z tych kategorii. „Często łamie tempo po zwodzie na nadgarstek.” „Za każdym razem, gdy biorę jej klingę, resetuje dystans.” „Nie dawaj mu ręki w linii wysokiej.”

Jak sprawić, żeby notatki pracowały na ciebie

Błąd, który szermierze popełniają przy notatnikach obserwacji, polega na traktowaniu ich jak archiwum. Archiwum to miejsce, gdzie odkładasz rzeczy, żeby o nich zapomnieć.

Notatnik obserwacji to dokument przygotowawczy. Test wygląda tak: jeśli jutro staniesz naprzeciwko tej osoby, czy potrafisz otworzyć jej wpis w mniej niż trzydzieści sekund i wyjść z trzema rzeczami, których nie miałeś już w głowie?

Jeśli tak, notatnik działa. Jeśli musisz czytać akapity kontekstu, żeby wyciągnąć jeden użyteczny wniosek, format jest zły. Skróć go. Przenieś prozę do pola „notatki” w wolnej formie, a konkrety nadające się do działania awansuj do pól strukturalnych, gdzie da się je ogarnąć jednym rzutem oka.

Struktura profilu rywala w Piste IQ jest zbudowana dokładnie wokół tego kompromisu na rzecz szybkiego odczytu. Duże kafelki do oceny jednym dotknięciem dla ręki, rękojeści i wzrostu nie są tam dlatego, że trudno je wpisać z klawiatury: są tam dlatego, że chcesz je widzieć od razu, a nie czytać akapit.

Element, który większość pomija

Notatki strategiczne. Co zadziałało, a co nie.

To najcenniejsze wpisy w każdym notatniku obserwacji i jednocześnie te, o których szermierze najczęściej zapominają. Walka kończy się 5–4. Wygrałeś, bo przy ostatnim trafieniu przeszedłeś na drugą intencję. Trzy tygodnie później pamiętasz, że wygrałeś, ale zapomniałeś jak.

Dyscyplina zapisywania jednego zdania po każdej walce (co zadziałało, co nie, co spróbować następnym razem) to największy pojedynczy zysk dostępny szermierzowi z notatnikiem obserwacji. Kosztuje sześćdziesiąt sekund na miejscu. Zwraca się w każdej kolejnej walce z tą osobą.

Gdzie go trzymać

Notatnik może być papierowy, może być arkuszem kalkulacyjnym, stroną w Notion, aplikacją do notatek albo dedykowaną aplikacją. Format nie ma znaczenia, dyscyplina ma.

Liczy się natomiast to, żeby znaleźć wpis pod presją, w środku turnieju, przed walką eliminacji bezpośredniej: co w praktyce oznacza, że musisz mieć go w telefonie. Drabinka pojawia się o 8:30. Widzisz rozstawienie i musisz wiedzieć, co warto pamiętać o rywalu z drugiej rundy. Albo ta informacja jest o jedno wyszukiwanie stąd w twoim telefonie, albo wchodzisz na planszę i działasz na wyczucie.

Wchodzenie na planszę na wyczucie to całkiem sensowny sposób walki. Ale nie tak wygrywa się przygotowaniem.

Od czego zacząć

Wybierz turniej, w którym startowałeś w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Otwórz drabinkę. Przejdź przez każde nazwisko, które pamiętasz, z walk grupowych i eliminacji bezpośredniej, i napisz jeden akapit na rywala. Tylko elementy strukturalne: ręka, rękojeść, wiek, klub. Potem jedna tendencja. Potem jedna ulubiona akcja. Potem co zadziałało, a co nie.

Zaskoczy cię, ile faktycznie wiesz. Zaskoczy cię też, ile z tego przepadłoby do następnych zawodów, gdybyś tego nie zapisał.

To właśnie argument za notatnikiem.